De 50 beste platen van 2012.

	Artiest	Plaat
1	Bruce Springsteen	Wrecking Ball
2	Sigur Rós	Valtari
3	Het Zesde Metaal	Ploegsteert
4	Godspeed You!Black               Emperor	Allelujah! Don't Bend! Ascend!
5	Beach House	Bloom
6	Tallest Man on Earth	There's no Leaving Now
7	Tame Impala	Lonerism
8	SX	Arche
9	Perfume Genius	Put Your Back N 2 It
10	Glen Hansard	Rhythm and Repose
11	Michael Ward	A Wasteland Companion
12	Of Monsters and Men	My Head Is An Animal
13	First Aid Kit	The Lion's Roar
14	Band of Horses	Mirage Rock
15	Absynthe Minded	As It Ever Was
16	Mark Lanegan Band	Blues Funeral
17	Grizzly Bear	Shields
18	the XX	Coexist
19	Bat For Lashes	The Haunted Man
20	Blaudzun	Heavy Flowers
21	Japandroids	Celebration Rock
22	Sharon van Etten	Tramp
23	Cloud Nothings	Attack on Memory
24	Josh Ritter	Bringing in the darlings
25	Regina Spektor	What We Saw From The Cheap Seats
26	Wild Nothing	Nocturne
27	Isbells	Stoalin'
28	How To Dress Well	Total Loss
29	Mount Eerie	Clear Moon
30	DIIV	Oshin
31	Andrew Bird	Break It Yourself
32	Alabama Shakes	Boys & Girls
33	Jack White	Blunderbuss
34	Calexico	Algiers
35	the Mynabirds	Generals
36	Spain	The Soul of Spain
37	Baroness	Yellow & Green
38	Jessie Ware	Devotion
39	the Shins	Port of Morrow
40	Hidden Orchestra	Archipelago
41	Islands	A Sleep & A Forgetting
42	Cat Power	Sun
43	Hannah Cohen	Child Bride
44	Howler	America Give Up
45	Dinosaur Jr	I Bet On The Sky
46	Lee Ranaldo	Between the times & the tides
47	Graham Coxon	A+E
48	Air	Le Voyage dans la Lune
49	Flying Lotus	Until the Quiet Comes
50	Bob Dylan	Tempest

Mijn bijzit-bijdrage aan de democratie, 14/10/2012

“Eigenlijk zou ik wel graag eens bijzitter zijn,” had ik mezelf laten ontvallen op één of ander familiefeest begin dit jaar. Zonder er verder iets voor te doen werd die stille droom werkelijkheid. Op 14 oktober mocht ik mijn steentje bijdragen aan de democratie. Een concept waar ik zo trots op ben en tot der dood zal verdedigen. Van kans op overslapen was geen sprake, ik was ruim op tijd wakker en om toch maar geen parkeerplaats een ganse voormiddag te bezetten, ging ik te voet richting gemeentelijke basisschool ofte stemlokaal van dienst. Geëngageerder kon niet.

Bij aankomst maakte ik kennis met mijn collega’s voor die ochtend. Heel jonge mensen - de voorzitster niet inclusief, was ik de oudste, - waar stad Menen speciaal voor gekozen had. We waren met zeven. Twee mochten vertrekken. De voorzitster stelde voor te loten. Ik onthield me, ik wou sowieso blijven. Een kameraad eveneens, “omdat ik nu toch wakker ben”. Ik bedacht dat onze intenties wellicht iets uit elkaar lagen. Om 7u55 verscheen de achtste opgeroepen bijzitter. De aanwezigheidslijst was al een kwartier ingediend. De jongeman, die gehoopt had door zijn late aankomst terug naar huis gestuurd te worden, zal 14/10 vooral onthouden door zijn fikse boete. Hij besloot toch nog te wachten tot de opening van ons stemlokaal om zelf ook te stemmen. Een zoveelste proteststem, vermoedde ik.

Bij de taakverdeling positioneerde ik mij duidelijk. Identiteitskaarten teruggeven aan mensen is niks voor mij. Ik herken kennissen en buren al amper als ik ze in nieuwe contexten tegenkom. Ik wou me een paar afgangen besparen. Neen, het adres aflezen op hun stembrief en een kruisje naast hun naam zetten op de lijst, dat zou mijn rol worden. Eentje die ik met verve vervulde. Tussendoor kregen we koffie, water, cola, broodjes, alles wat we wilden. Zelfs pintjes. Ik vroeg nog of dat iets was voor na het stemmen, maar nee hoor, dat was voor tijdens onze plicht. Leek me een beetje raar. Edoch, ik liet het niet aan mijn hart komen en keilde er een aantal naar binnen. Een welgemeende acht op tien voor sfeer en gezelligheid.

Tegen het einde toe mochten we ook zelf stemmen, een taak die me steeds een groot verantwoordelijkheidsgevoel geeft. Ik ben trots dat ik mag stemmen, vandaag zelfs nog een pak meer dan anders, en zou het nooit in mijn hoofd halen mijn stem weg te gooien. Rond 14u was onze telling eindelijk rond. Zoveel mensen kwamen stemmen, zoveel stemformulieren waren gebruikt, zoveel gewettigde afwezigen. Slechts anderhalf procent was niet komen opdagen. Ik was trots op mijn gemeente en ging met de glimlach naar huis, waar ik, zoals steeds op verkiezingsdag, de verkiezingsshow op tv volgde van begin tot einde. Wat ik zag, zoog elk beetje trots en blijheid weg uit mijn tengere lichaam. Laat op de avond zette ik Monty Python op om toch nog maar eens te kunnen lachen voor het slapen. Er zijn nog zekerheden.

Sigur Rós - Rivierenhof, Antwerpen, 27/08/2012

 

“Dit is de enige groep die me nog nooit ontgoocheld heeft,” waren mijn laatste woorden voor het concert. Twee uur later zag ik me genoodzaakt die woorden terug in te slikken. Nochtans, een magische band als Sigur Rós met een magische live-reputatie die tourt voor de release van een magisch album, Valtari, en op hun weg halt houdt in het magische Openluchttheater Rivierenhof in Antwerpen waar een magische zomeravond hen opwachtte. In potlood had ik het concert al bovenaan mijn eindejaarslijstje gezet. Zo overtuigd was ik. En toen begon het concert...

Een bassist die duidelijk gefrustreerd was door het niet functioneren van zijn instrument, een gans arsenaal roadies die het probleem maar niet leek te kunnen oplossen, problemen met één of andere piano op het podium, een nummer dat werd ingezet en al even snel werd stopgezet en vervangen door een ander, “thanks for coming and sorry for the mess”, excuseerde Jonsi zich voor het laatste nummer. Technische problemen zijn nu eenmaal iets wat je niet helemaal in de hand hebt en dus viel de band niets te verwijten, maar toch was onze aandacht door die mankementjes tijdens de eerste vier nummers iets te veel afgeleid en duurde het een tijdje voor we helemaal in de sfeer van het concert raakten .

Goed, genoeg negatief gedoe. Wat daarna volgde, was een adembenemend schouwspel van een band die één werd met de omringende natuur, alsof het avondbriesje door de bomen deel uitmaakte van de Ijslandse muziek. Jonsi’s stem kwam bij momenten als recht uit de donkere hemel en werd prachtig aangevuld met een leger strijkers, blazers en toetsenisten. Sigur Rós verantwoordde de heuse veldslag om fel begeerde tickets voor dit concert met een aaneenschakeling van hun allermooiste nummers. Van het recentste album onthouden we vooral Varuo, waarbij de backing vocals amper versterking nodig hadden om doorheen merg en been te snijden van elk aanwezig zieltje. Verder waren het vooral nummers uit Agaetis Byrjun en () die de setlist domineerden. Niet toevallig uiteraard, aangezien de sound op Valtari een ganse stap weg is van hun vorige, meer uitbundige Með suð í eyrum við spilum endalaust terug richting hun meest atmosferische momenten.

Afgesloten werd er, zoals gebruikelijk, met 'Popplagio' ofte 'Untitled #8'. Ik weet dat alle adjectieven al honderdduizend keer uit de kast gehaald werden bij alles wat Sigur Rós doet en gedaan heeft door hun leger rabiate fans. Maar ik ga het toch nogmaals doen. Dit epische, kwartier lange, schijnbaar maar niet tot ontploffing komende crescendo doet makkelijk elk haartje op eenieders lichaam rechtkomen van verwondering en kan zo de soundtrack zijn bij de aankomst aan de poorten van de hel in Dante’s La Divina Commedia. Het zijn van die concertmomenten waarop je als toeschouwer volledig elke vorm van tijd- en plaatsbesef verliest en in een eeuwige trance verzeilt. Dat is uiteindelijk de reden waarom we zo van Sigur Rós houden, dat is uiteindelijk de reden waarom we zo hadden uitgekeken naar dit concert, maar dat is uiteindelijk ook de reden waarom het misschien niet helemaal voldeed aan de verwachtingen, het duurde namelijk iets te lang voor we in die trance geraakten. Maar toch, wat een band! 

Mijn vijftien favoriete liedjes met of over de regen.

Omdat we maar niet van dit sch**tweer verlost geraken, kunnen we er maar beter iets mee doen. Zo denkt ik daar toch over. Bij deze dus. Veel bands of songwriters hebben zich in de geschiedenis van de muziek laten inspireren door dat machtige water dat als een geschenk uit de hemel komt. Een ode aan de voor mij vijftien beste nummers met of over regen.

Waarschuwing: dit is volledig subjectief en volgt trouw mijn muzieksmaak.

15. Rain When I Die - Alice in Chains

Mijn op één na favoriete Seattle-band. Wat een nummer, wat een zanger!

14. Radiohead - Sit Down, Stand Up

The rain drops. (x100)

13. Demis Roussos - Rain and Tears

Als ik het er niet tussen zet, krijg ik mijn Nieuwjaar niet.

12. Led Zeppelin - Fool in the Rain

Geniaal. Genialer. Geniaalst. Led Zeppelin.

11. Ryan Adams - Damn, Sam (I Love A Woman That Rains)

"I'm as open as a door in her house that leads to her room"

10. Blind Melon - No Rain

Eén van de meest ondergewaardeerde bands van de jaren negentig.

9. Led Zeppelin - the Rain Song

Producer Rick Rubin over the Rain Song: "I don't even know what kind of music this is. It defies classification. There's such tasteful, beautiful detail in the guitar, and a triumphant feel when the drums come in. It's sad and moody and strong, all at the same time. I could listen to this song all day. That would be a good day."

No further comment.

8. Bob Dylan - Buckets of Rain

"Like your smile and your fingertips
Like the way that you move your hips.
I like the cool way you look at me.
Everything about you is bringing me misery."

7. the Beatles - Rain

Het beste B-kantje ooit. En ook wel: één van de allereerste nummers waar geëxperimenteerd werd met achterwaarts afgespeelde backing vocals. The Beatles... wie anders?

6. R.E.M. - I'll Take the Rain

Wat mis ik R.E.M.!


"I used to think
As birds take wing
They sing through life so why can't we?"

5. Radiohead - Paranoid Android

The song! The clip! The album! The band! The panic! The vomit!

4. Have You Ever Seen The Rain? - Creedence Clearwater Revival

Zo "simpel" en toch zo geniaal. Meer moet dat niet zijn.

3. Led Zeppelin - When The Levee Breaks

Laatste keer Led Zeppelin, ik beloof het. Er kan een gans boek geschreven worden over al het geniale aan dit nummer. Laat ons het dan gewoon over de drumsound van John Bonham hebben. Jimmy Page:

"We were playing in one room in a house with a recording truck, and a drum kit was duly set up in the main hallway, which is a three storey hall with a staircase going up on the inside of it. And when John Bonham went out to play the kit in the hall, I went "Oh, wait a minute, we gotta do this!" Curiously enough that's just a stereo mic that's up the stairs on the second floor of this building, and that was his natural balance."







(Of waarom drummers die 37 micro's rond hun drum willen mietjes zijn...)

2. Pearl Jam - Wash

Ik hoorde u al nadenken, beste lezer. Een lijstje zonder Pearl Jam, van deze dienaar, zou het echt? Neen dus.

"Oh please, let it rain today
This city is so filthy, like my mind in ways"

1. Love Reign O'er Me - The Who

 Er was geen seconde twijfel over de nummer één. Zelfs geen halve.

"Oh God, I need a drink of cool, cool rain."

It takes a nation of millions to hold us back...

De vloek van Sant Jordi

23 april was het groot feest in Barcelona. Dan vieren ze Sant Jordi, de patroonheilige van de stad. Sant Jordi, Saint Georges, Sint Joris, noem maar op. U herkent het rode kruis op witte achtergrond op het embleem van Barcelona, u herkent ook het St George’s cross als Engelse vlag en u herkent tevens Barcelona-legende Johan Cruyff die zijn zoon, ondanks hevig Spaans protest, Jordi doopte. Dit keer was het echter geen zo’n plezante ‘Diada de Sant Jordi’ voor de culès. Op een paar dagen tijd verloren ze zowel het laatste sprankeltje hoop op een unieke vierde La Liga titel op rij door thuisverlies tegen aartsvijand Real Madrid, als de kans om als eerste team ooit de Champions League twee maal op rij te winnen.

Uiteraard staat dan de verzamelde voetbalpers op zijn achterste poten met klaargemaakte conclusies. De mannen van Guardiola hebben geen plan B, ze hebben geen verdediging, ze hebben geen boomlange spits om een lange bal naartoe te gooien, hoe kan het dat Pep in zo’n belangrijke wedstrijden jonkies als Cuenca en Tello moet gebruiken, ... Mag ik Frankie Loosvelt-gewijs een heel grote “Zever Gezever” poneren?  

De kweekschool van La Masía
Eerst en vooral, dat Barcelona veel spelers uit eigen jeugd opstelt, zou altijd en overal toegejuicht moeten worden. Xavi, Iniesta en Messi waren ook niet van in hun eerste wedstrijd wereldklasse. Veel liever een Cuenca, Thiago of Tello die nog voor de ziel van Sant Jordi spelen en enige tijd nodig hebben om zich in te werken dan voor veel geld een nieuwe Zlatan halen. Die les zal Guardiola ook wel geleerd hebben. En dat is ook meteen de reden waarom zoveel mensen, Johan Boskamp op kop (en mezelf er kort achter), hun bewondering voor FC Barcelona niet kunnen wegsteken, hoe objectief ze ook proberen te zijn. Typevoorbeeld: toen Pep Yaya Touré van de hand deed, dachten we dat ie gek geworden was. Nu is Busquets, een Catalaan in hart en nieren, op die positie misschien wel de beste verdedigende middenvelder ter wereld. Yaya wie?

Bovendien, in de pijnlijke uitschakeling in de Champions League, heeft Chelsea van hun 4 schoten op doel 3 goals gemaakt. Barcelona heeft in beide wedstrijden 4 maal het doelhout getroffen. Laat die wedstrijden 10 keer herspelen en de kans is vrij reëel dat je 9 keer een voor de blaugrana betere uitslag zult krijgen. Het is nu niet zo. Jammer, maar dat is ergens ook het mooie aan voetbal. Aan het einde wint niet altijd de beste ploeg. Het is waarom je als kleine ploeg altijd met een sprankeltje hoop aan de wedstrijd begint, wie ook de tegenstander is.  

De wet van de sport
Ook in de competitie was het onvermijdelijk dat Real Madrid wel eens een keertje de betere zou zijn. De ene ploeg lanceert Cuenca, Thiago en Tello. De andere koopt Ronaldo, Benzema en Kaka voor bijna 200 miljoen. Mag het even? Het was bovendien onvermijdelijk dat die punten die ze door nonchalance en misschien wat onverschilligheid lieten liggen tegen Getafe, Sociedad, Osasuna ... hen zuur zouden opbreken aan het einde van de rit, mede door het hoge pletwalsgehalte waarmee de Koninklijke door La Liga stormde. Elk jaar alles winnen gaat gewoon niet. Vraag het aan Federer. Vraag het aan Gilbert. Dat is de wet van de sport.

Tot slot heeft FC Barcelona dit seizoen een uniek aantal doelpunten gemaakt en Valdes hield zomaar 896 minuten op rij zijn netten schoon, een record. En dat met een fenomenaal combinatievoetbal, geschoold op het model van Johan Cruyff waar elk jong voetballertje – geloof me vrij, ik heb er al meer dan genoeg geïnterviewd – een voorbeeld probeert aan te nemen. Moeten ze dan echt investeren in types als bijvoorbeeld Pepe en Van Persie om hun systeem om te gooien? Waarom? Omdat ze eens een jaar zullen afsluiten met enkel de Spaanse Supercup, het WK voor clubteams en misschien nog de Copa del Rey? Wat een weelde.

't Zesde Metaal - Ploegsteert (2012)

’t Zesde Metoal, dat es e West-Vlams hroepke rond frontman Wannes Cappelle van Wevelhem. Khoa doa jirlek in zin, min voader klapt doar ol joaren van, mor he kent dat é, he wilt doa ton gelik ne rebelse koppehoard nie te vele na luistern. Om ton mjistol achteraf in te zien da je verkjird wos. Just gelik met AC/DC, Arno, the Wallace Collection, ... Moroal van ’t verhoal, miskien moek e bitje mjir luistern na min voadr. Mo swat, kskrivve dat ier niet vor e bitje mè min voadre te bof’n, da doe me ton wel dihter teehn nieuwjoar. Nin, kskrivve omda ’t Zesde Metoal e nieuw ploatje è gemakt woavan da kik vinne daj der ollemolle na moe luistern.

Jist en vorol, de cd noemt Ploegsteert. Dat is vanjiste ki wok den titel van het skonste nummer ip de ploate. Ploegsteert is e liedje da Wannes geskreven èt vo oeze jammer genoeg overleedn coureur Frank Vandenbroucke. He wit of he wit niet, da was e bitje min idool in tidde. E woord van kritiek ip VDB en kzate ip min peird, nu noh ossan eihelik. En kmoe zehn, kvinne da Wannes da zo skwonne gedoan èt. ’t Liedje pakt mie echt iedere ki were. “De Schepper a compassie, je mocht hoan”. Echt prahtigen tekst, kippevel.

Mor oljinne klapn van da liedje zou een bitje oneer zin vo de reste. Want openingsnummer “Last van u” ès ol e perelke va jewelste en da hoa bikan hjil de ploata azwo deure. Numero drie “Ier bie oes” es echt een fenomenaal nummer da je meesleept over ollerlie emoties en gevoelns woavan daj nie jis mi wiste of daj ze noh à. Skitterend! Noh zuk e zwoar nummer es “Ge Zwiegt”. Mo pas ip, Wannes wit wok olsan wel de nwodihe dosis humor in zin tekstn te steekn. Helik iere in e vrji tristih liedje zingt ie: “En de tijd es ne genezer, mor oes trokt ie ut mekoar. Hastn lik Jezus zin verrezen, mor ik spele da nie kloar”.

Nu, ort e kji, tes nie ollemoale trahe, moelikke nummers wi. “In de ploaster” bievworbeeld es e bitje mjir ip tempo. Mo toch est vjorol met de emosjoneel zwoardere nummers da Wannes eht rehte na ’t herte hoat. Pak nu wok “Oe Est Meuglijk”, e liedje over ne verre moat die zelfmword pleegt. Da es toh hin simpel thema, mo toch weet Wannes bepoalde dingn perfect te verwoordn.

Dus how, oast under na de winkle en oalt die cd en hoa voorol ieverst na n’iptreedn van ’t Zesde Metaal, want ki ze hezien in De Kreun overlatst en twos echt wel manjifik.



P.S. A min voader vawie ier jirder sproake: “he moet u zolder wiln leehn, vworda je verhust”. Ej em?